Niet karig met lof zijn (Gracián. 1647)

     

Door te loven vergroot u uw aanzien als man van smaak. Het toont dat u weet wat voortreffelijk is, en dit naar waarde zult schatten als het zich voordoet.
Een ander lof toezwaaien levert stof tot gesprek en navolging. Het getuigt van tactisch inzicht de verdiensten van een aanwezige te prijzen. Anderen keuren daarentegen alles af en willen bij de aanwezige in het gevlij komen door de afwezige te kleineren. Dit lukt hun bij oppervlakkige mensen.
Sommige mensen hebben als tactiek het middelmatige van nu hoger aan te slaan dan het uitmuntende van vroeger. Een oplettend man mag zich noch laten ontmoedigen door de overdreven kritiek van de een, noch wentelen in de vleierij van de ander. Hij dient te begrijpen dat dergelijke mensen zich zowel tegenover de ene als de andere partij op deze wijze gedragen.

Internationale Dag van Vrede

                      

Hieronder vind je de toespraak van de Secretaris-Generaal van de V.N. ter gelegenheid van de Internationale Dag van Vrede, morgen 21 september (in het Engels). Vrede tussen landen is van primair belang, want oorlogen en revolutie veroorzaken onmetelijke maatschappelijke en persoonlijke catastrofes. De Verenigde Naties zijn opgericht om te voorkomen dat er nieuwe oorlogen ontstaan. Daar hebben ze een belangrijke bijdrage aan geleverd, maar helaas zijn we er nog niet. Zelfs het machtigste lichaam van de Verenigde Naties, de Veiligheidsraad, kan individuele naties niet altijd dwingen het pad van de vrede te kiezen.
Niet alleen is vrede op wereldniveau belangrijk, het is dat heel zeker ook op maatschappelijk en persoonlijk gebied. We hebben allemaal behoeften aan liefde en vrede. Om die vrede een sterke basis te geven is er rechtvaardigheid nodig op alle vlakken, internationaal nationaal en in ons persoonlijke leven. Daar is nog wel het nodige te doen. De inkomensongelijkheid tussen en binnen landen wordt groter en de emancipatie van de vrouw en andere minderheden laat te wensen over. Belangen zijn divers en vaak tegengesteld. We beschikken in de meeste westerse landen over een solide rechtssysteem wat die verschillende belangen naar oplossingen kan dirigeren. Maar er blijft nog een grijs gebied van interpersoonlijke en genderverschillen. We moeten leren problemen te benoemen, uit te praten en door oplossingen te vervangen.

zwaarden in ploegscharen omsmeden

Recovering better for an equitable and sustainable world


Each year the International Day of Peace is observed around the world on 21 September. The UN General Assembly has declared this as a day devoted to strengthening the ideals of peace, through observing 24 hours of non-violence and cease-fire.
In 2021, as we heal from the COVID-19 pandemic, we are inspired to think creatively and collectively about how to help everyone recover better, how to build resilience, and how to transform our world into one that is more equal, more just, equitable, inclusive, sustainable, and healthier.
The pandemic is known for hitting the underprivileged and marginalized groups the hardest. By April 2021, over 687 million COVID-19 vaccine doses have been administered globally, but over 100 countries have not received a single dose. People caught in conflict are especially vulnerable in terms of lack of access to healthcare.
In line with the Secretary-General’s appeal for a global ceasefire last March, in February 2021 the Security Council unanimously passed a resolution calling for Member States to support a “sustained humanitarian pause” to local conflicts. The global ceasefire must continue to be honoured, to ensure people caught in conflict have access to lifesaving vaccinations and treatments.
The pandemic has been accompanied by a surge in stigma, discrimination, and hatred, which only cost more lives instead of saving them: the virus attacks all without caring about where we are from or what we believe in. Confronting this common enemy of humankind, we must be reminded that we are not each other’s enemy. To be able to recover from the devastation of the pandemic, we must make peace with one another.
And we must make peace with nature. Despite the travel restrictions and economic shutdowns, climate change is not on pause. What we need is a green and sustainable global economy that produces jobs, reduces emissions, and builds resilience to climate impacts.
The 2021 theme for the International Day of Peace is “Recovering better for an equitable and sustainable world”. We invite you to join the efforts of the United Nations family as we focus on recovering better for a more equitable and peaceful world. Celebrate peace by standing up against acts of hate online and offline, and by spreading compassion, kindness, and hope in the face of the pandemic, and as we recover.
Background
The International Day of Peace was established in 1981 by the United Nations General Assembly. Two decades later, in 2001, the General Assembly unanimously voted to designate the Day as a period of non-violence and cease-fire.

Jaarlijks de Vredesbel luiden, V.N. New York

Lev Tolstoj

                         

Kort geleden werd mijn aandacht gevestigd op het ethische gedachtegoed dat de beroemde Russische schrijver Leo Tolstoj eerder heeft ontwikkeld. Dat was na zijn beroemde romans ‘Oorlog en Vrede’ en ‘Anna Karenina’. Je hoort tegenwoordig niet veel meer over Tolstoj, maar hij was internationaal een van de belangrijkste apostelen voor vrede en geweldloosheid. Hij had een belangrijke invloed op Mahatma Gandhi en Martin Luther King.
Tolstoj heeft talrijke publicaties op zijn naam staan. Die kunnen allemaal geraadpleegd worden op de website ‘www.nonresistance.org/Tolstoy’.


Sieuwert Haverhoek, Nederlandse auteur/vertaler, beijvert zich om deze publicaties in het Nederlands te vertalen en heeft er al een aantal op zijn naam staan. Belangrijke daaronder zijn: ‘De verboden werken van Lev Tolstoj’, ‘De christelijke leer. Aanzet tot een deugdenethiek’ en ‘Het koninkrijk Gods is in u!’ De heer Haverhoek geeft hier ook lezingen over (sieuwert.haverhoek@gmail.com).
In het onderstaande vindt u een artikel van zijn hand, geredigeerd samen met de heer Korthalt Altes.

Lev Tolstoj

‘Woorden van wijzen, in rust aangehoord, zijn beter dan het geschreeuw van een heerser onder dwazen. Wijsheid is beter dan oorlogstuig, maar één zondaar bederft veel goeds.’ Prediker 9:17,18.


LEV TOLSTOJ: DE PROFEET WAAR NIET NAAR GELUISTERD IS


Tekst: Sieuwert Haverhoek en Edy Korthals Altes


In 2017 vond er in de Nieuwe Kerk te Amsterdam een tentoonstelling plaats onder de titel: “We have a dream”, waarbij het leven en werk van Mahatma Gandhi, Martin Luther King en Nelson Mandela werd getoond. Bas Heijne schreef er een essay over: “Wereldverbeteraars” en merkt op dat Gandhi met zijn leer en praktijk van geweldloze weerbaarheid sterk werd beïnvloed door Tolstoj. Ook Albert Schweitzer had grote bewondering voor het gedachtegoed van Tolstoj en noemde hem bij de uitreiking van de Nobelprijs voor de Vrede in 1954 de grootste vredesactivist van het fin de siècle.


Roem, crisis en bekering
Wie was deze Lev Nikolajewitsj Tolstoj (1828-1910) en waarom werd hij bewonderd door de grote persoonlijkheden van de 20ste eeuw? Tolstoj wordt algemeen beschouwd als één van de grootste romanschrijvers uit de wereldliteratuur met “Oorlog en Vrede” en “Anna Karenina”. Maar hij raakt, na een avontuurlijk leven, rond zijn 50ste levensjaar in een diepe existentiële crisis. Hij noemt zich een overtuigd nihilist. Door nood gedreven zoekt hij toch naar de zin van het leven bij alle mogelijke religies en hun heilige geschriften. Tenslotte vindt hij antwoorden in de Bergrede van Christus. Terwijl hij die leest komt de gedachte in hem op: Wat is het in mij dat naar waarheid zoekt? Als in een flits beseft hij: God, en Hij leeft in mij! En dus leeft God in ieder mens! Tijdens deze mystieke ervaring wordt de ware betekenis van de Bergrede hem duidelijk, namelijk dat de Leer van Christus bestemd is voor ieder mens. Hij schrijft zijn ervaring en de terugblik op zijn leven neer in “Mijn Biecht”1, waarin hij schoon schip maakt met zijn verleden. Hij werkt zijn nieuw verworven visie verder uit in “Wat Ik Geloof”2 en “Mijn Kleine Evangelie” 3 tot een radicale religie-overstijgende theologie. De laatste dertig jaar van zijn leven wijdt hij zich met niet aflatende inzet aan zijn vredesmissie.


Censuur
Deze boeken werden alle door de Russische censuur verboden vanwege de kritiek op Kerk en Staat, die Tolstoj beschouwde als instituties die samenwerken in het onderdrukken en uitbuiten van de arme, gelovige massa. De manuscripten vinden toch hun weg naar het buitenland waar ze worden vertaald en verspreid. In kringen van theologen en wetenschappers worden deze werken met
verwondering, maar ook met argwaan, ontvangen vanwege zijn breuk met het dogmatisch denken en zijn handreiking voor vrede naar andere landen, culturen en religies. Naast kritische commentarenontvangt Tolstoj ook documenten uit Quaker-kringen over andere historische vredesinitiatieven.


Al deze informatie en zijn uitvoerige antwoorden op de kritieken worden later verwerkt in het magnum opus van zijn christelijke werken “Het Koninkrijk Gods is Binnen in U!” (1893). Ook dat boek wordt verboden in Rusland. Tolstoj besluit nu dat zijn christelijke boeken vrij van auteursrechten moeten zijn om zijn universele vredesboodschap een zo groot mogelijke internationale verspreiding
te geven. Hij wordt daarbij geholpen door Quaker-vrienden uit Engeland en andere sympathisanten, die de vertalingen vanuit het Russisch verzorgen.


Theologie voor wereldvrede
De verdienste van Tolstoj is dat hij de boodschap van universele wereldvrede een theologische basis heeft gegeven met zijn radicale interpretatie van de Bergrede van Christus. Zijn visie staat haaks op de houding van de dogmatische kerken die geweld vanaf de 4e eeuw mede hebben gelegitimeerd en gepraktiseerd, waardoor de christelijke cultuur bij velen als gewelddadig wordt beoordeeld. De
meeste burgeroorlogen en wereldoorlogen en de daaraan voorafgaande wapenwedlopen, zijn gevoerd door christelijke naties tegen elkaar! De Kruistochten, inquisitie, ‘kettervervolgingen’ en het koloniale verleden hebben dat schandelijke beeld versterkt.


Tolstoj biedt een uitweg uit het ‘wij-zij’-denken in al zijn werken van na 1880. Maar hij is overal doodgezwegen, zoals met veel profeten en geloofshervormers in de geschiedenis is gebeurd. Vooral zijn religie-overstijgende visie op de wereldvrede vond in het sterk verdeelde Europa geen weerklank bij politici, kerkleiders en ook niet bij wetenschappers. Men vond hem veel te radicaal in zijn ondermijning van de fundamenten en structuren van Kerk en Staat.
Dat geldt niet voor een man als Mahatma Gandhi (1869-1948), die Tolstoj als zijn belangrijkste inspirator heeft beschouwd door zijn leer en praktijk van geweldloze weerbaarheid, die uiteindelijk geleid heeft tot de bevrijding van India na eeuwen van Engelse koloniale onderdrukking. Gandhi vertelt in zijn autobiografie (4) dat twee boeken hem als jonge vredesactivist in Zuid-Afrika bijzonder
hebben geïnspireerd: Tolstoj: ‘Het Koninkrijk Gods is Binnen in U!’ (5) en John Ruskin “Unto this last” (6)


Missie
Zijn missie was de mensheid weer terug te brengen naar de Weg (de Waarheid en het Leven) die Christus wees naar een toekomst van Liefde, Vrede en Gerechtigheid. Hij ziet daarin een taak voor christenen in al hun pluriformiteit zoals het geval was vóór het concilie van Nicea (325). Toen werden de dogma’s vastgesteld, die andere christenen (Arianen, Manicheeërs, Nestorianen en vele anderen) als ketters buiten het heil plaatsten. Vanaf die tijd is het religieuze ‘wij-zij’-denken ontstaan en is de
gefragmenteerde christelijke Kerk een starre, onverdraagzame en krachteloze religie geworden, die uiteindelijk door interne verdeeldheid te gronde gaat. Daarom is volgens Tolstoj van de Kerk als instituut geen heil meer te verwachten omdat die op uiterlijk vertoon, uitbuiting, bijgeloof, angst, uitsluiting en geweld is gebaseerd. De dogma’s moeten worden verworpen omdat die tot wantrouwen en scheiding tussen de volken en religies leiden en uiteindelijk tot geweld en oorlog, zoals de geschiedenis ons leert. Christenen dienen slechts de leefregels van Christus na te leven.


Leefregels van Christus
De leefregels van Christus vat hij in “Wat Ik Geloof” als volgt samen: a. niet boos worden en geen boosheid uitlokken; b. blijf trouw aan je eerste (ge)liefde; c. nooit een eed zweren en niet oordelenof veroordelen; d. het kwaad niet met geweld bestrijden maar met vreedzame middelen en e. nationalisme is uit den boze, dus geen wij-zij-denken.
Als mensen deze leefregels toepassen dan komt in de visie van Tolstoj het Koninkrijk Gods dichterbij. Interessant en baanbrekend is dat deze leefregels, ontdaan van dogma’s, door alle religies kunnen worden onderschreven en dus een basis vormen voor een universele wereldvrede. Dat is het profetisch perspectief dat Tolstoj schetst.
In ‘De Wet van de Liefde en de Wet van Geweld’ en zijn ‘Laatste Boodschap aan de Mensheid’ (7), doet hij aan het eind van zijn leven een laatste profetische appèl aan alle weldenkende en vredelievende mensen.


Deugden
In zijn totale oeuvre, van zowel vóór als na zijn bekering (hij noemt dat zelf ‘opstanding’) spelen morele aspecten een prominente rol. Pas in zijn christelijke periode is hij in staat de deugden religieus te duiden als stappen op de weg van het heil (Matt.5:48; 1Petr.1; Lev.19), de weg die leidt tot het Koninkrijk Gods op aarde.
In ‘Mijn Biecht’ toont hij aan dat ieder mens leeft omdat God in hem of haar is, ook al beseft men dat niet altijd. In ‘Wat Ik Geloof’ legt hij een theologische basis voor een moreel christendom op basis van de leefregels van Christus. De vraag: ‘Als God in mij is, waarom komt Hij dan niet in en door mij tot uitdrukking?’ beantwoordt Tolstoj met: ‘Ons ego (de beschermlagen, die ons ware ‘goddelijke zelf’ afdekken) verduistert de goddelijke vonk in ons. Alleen als de graankorrel sterft kan hij vrucht
dragen.’ (Joh.12:24)
In ‘Mijn Kleine Evangelie’ vat hij de vier evangeliën samen volgens de structuur en de diepe zin van ‘Het Onze Vader’, n.l. het ‘zoonschap’ van ieder mens. In dat werk laat hij de ‘wonderen’ met opzet weg, want zegt hij: wonderen leiden af van de kern van de boodschap van Christus, n.l. het ‘doen’ van Zijn Leer (Matt.7:24). Dit komt opvallend overeen met het Thomas Evangelie (8), dat pas 35 jaar na
de dood van Tolstoj gevonden in Nag Hammadi (Egypte) en waarschijnlijk van zeer vroege datum is. Hierin staan 114 uitspraken van Jezus (logions). Het geboorte- , levens- en lijdensverhaal ontbreken
hierin en ook de wonderen worden niet genoemd.

Heel concreet en actueel maakt Tolstoj zijn deugdenleer in het boekje ‘De Eerste stap’, 1892 (9), dat ‘avant la lettre’ gaat over aspecten van duurzaamheid, te beginnen met matigheid als eerste stap. Hierin legt hij de verantwoordelijkheid voor ons voortbestaan niet bij overheden, bedrijven of God,maar bij ieder mens persoonlijk.


Betekenis
De visie van Tolstoj kan juist in onze tijd van grote betekenis zijn nu de mensheid is in een cruciale fase van haar bestaan is beland, waar overconsumptie, bewapening en uitputting van grondstoffen de aarde en het leven zelf ernstig bedreigen.

Beslissende keuzes zijn noodzakelijk:

  1. Gaan we voort op de huidige weg van ongelimiteerde economische groei ten koste van milieu, grondstofbronnen, veiligheid en klimaat? Gaan we door met megalomane projecten zoals de bewapeningswedloop die ten koste gaan van de armen en kwetsbaren in de wereld, met grote risico’s van allesvernietigende oorlogen? Volharden we in het eigen gelijk, onze vermeende
    superioriteit en schijnzekerheid, gesteund door religieuze en kerkelijke dogma’s?
  2. Of keren we terug naar de bron (Christus) die inspireert tot vrede, liefde en gerechtigheid, maar die wel zelfverloochening van ons vraagt?
    De oude Tolstoj helpt om verantwoorde morele keuzes te maken. Zijn vredesboodschap en geloofsvisie zijn tijdloos en dus ook nu nog actueel en inspirerend. Het denken van Tolstoj komt in belangrijke mate overeen met dat van hedendaagse christelijke denkers, zoals Huub Oosterhuis, Brian McLaren, Gregory Boyd en Karin Armstrong, die echter niet naar Tolstoj verwijzen. Ook bij hen is hij onbekend.

  3. N.B. Sieuwert Haverhoek (1945) heeft zich ten doel gesteld de onbekende
    geschriften van Tolstoj vanuit het Engels weer voor geïnteresseerden
    beschikbaar te maken. Daartoe kan men hem benaderen via
    sieuwert.haverhoek@gmail.com voor een lezing over Tolstoj en zijn
    gedachtegoed. Zijn vertaalde werken worden dan gratis ter
    beschikking gesteld.
    Edy Korthals Altes (1924) is een oud- diplomaat en vredesactivist, die met
    name strijdt tegen de toename van de verspreiding van kernwapens. Hij laat
    zich eveneens door Tolstoj inspireren door diens religie-overstijgende visie.
Sieuwert Haverhoek
Edy Korthalt Altes

1 Lev Tolstoj.‘Mijn Biecht’ (1880), vert. Arthur Langeveld in 1998, uitg. Bijleveld
2 Lev Tolstoj. ‘Wat Ik Geloof’ (1884) vert. en uitg. Sieuwert Haverhoek in 2018
3 Lev Tolstoj. ‘Mijn Kleine Evangelie’ (1884) vert. Arthur Langeveld in 2002, uitg. 4 4. 4.M.K. Gandhi. Autobiografie (tot 1921) ‘Het verhaal van mijn eksperimenten met de waarheid’, Stichting
Actieve Geweldloosheid (1986).
5. Lev Tolstoj. ‘Het Koninkrijk Gods is Binnen in U!’ (1893). Vert. en uitg. Sieuwert Haverhoek 2019.
6. John Ruskin. “Unto this last” (1860), als E-book verkrijgbaar

7. Lev Tolstoj. ‘De Wet van de Liefde en de Wet van Geweld’ vertaling en uitgave door Sieuwert Haverhoek.
Vredesweekgeschenk 2019
8. ‘Het Evangelie van Thomas’, Bram Moerland, uitg. Ankh Hermes (2014)

  • 9. Lev. Tolstoj. ‘De Eerste Stap’ vertaling en uitgave Sieuwert Haverhoek 2019
  • Dag van de democratie

                           
    onze tempel van de democratie

    15 september is door de Verenigde Naties aangewezen als Internationale Dag voor de Democratie. Respect voor de mensenrechten en de fundamentele vrijheden en het principe van eerlijke, periodieke verkiezingen door algemeen kiesrecht zijn essentiële elementen van democratie.
    Los van een volksvertegenwoordiging, gekozen op basis van vrije, eerlijke en geheime verkiezingen, hangt democratie nauw samen met de scheiding van de machten, met name tussen de wetgevende (tweede Kamer), de uitvoerende (regering) en de rechterlijke macht. Normaliter is democratie gebaseerd op een grondwet die de vrijheid van burgers beschermt. Er hoort ook een maatschappelijk middenveld bij, wat gezien kan worden als het kloppende hart van een democratie. Dat middenveld bestaat uit duizenden organisaties die los van de overheid functioneren. Het maatschappelijk middenveld dient corrigerend op te treden.
    Een volledige democratie kent ook een vrije pers en andere media, die door controle en onderzoek misstanden voor het voetlicht brengen.
    Voor een democratie is het van belang dat zoveel mogelijk mensen meedoen: insluiting is het devies, niet uitsluiting. Helaas neemt niet iedere kiesgerechtigde deel en afhankelijk van het type verkiezing (Europa, nationaal, provinciaal en gemeente) varieert de deelname in Nederland tussen de 50 en 75 percent. Niet-deelnemers zijn ongeïnteresseerd of ontgoocheld in het functioneren van overheid en het politiek systeem of denken dat hun stem toch geen verschil maakt.
    We zijn ver gekomen in de loop van de geschiedenis in de deelname van het ‘volk’ in bestuursaangelegenheden. Het is nog maar iets meer dan een eeuw geleden dat in Nederland het algemene kiesrecht werd ingevoerd, eerst voor mannen en vervolgens voor vrouwen.
    Maar democratie kent ook zwaktes. Het laat lobbying toe van speciale belangen en daar wordt enorm in geïnvesteerd door gevestigde belangen. Bij de Europese Unie bijvoorbeeld, werken zo’n 25.000 lobbyisten, voor het overgrote deel voor grote bedrijven en andere zakelijke belangen. In Nederland is lobbying nog niet goed bij de wet geregeld en wordt er voortdurend misbruik gesignaleerd. De ogenschijnlijk permanente strijd tussen macht (van geld en kapitaal) aan de ene kant en maatschappelijke rechtvaardigheid aan de andere kant wordt nog steeds gestreden. En gezien de toenemende inkomensverschillen tussen rijk en arm, lijkt de eerste groep aan het langste touw te trekken. Deze strijd vindt ook plaats op wereldniveau, waar de belangen van arme ontwikkelingslanden het onderspit delven tegen rijke landen.
    Er zijn buiten democratie weinig alternatieve systemen om maatschappelijke rechtvaardigheid tot stand te brengen. Volgens een bekend gezegde van Churchill is democratie ‘de slechtste van de bestuursvormen, behalve al de andere’. De recente Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn daar een illustratie van.

    Trump op tour

    Je zou kunnen denken dat democratie alleen op algemeen politiek niveau zou spelen, maar dat is veel te beperkt. Democratie betekent inclusiviteit, inspraak en deelname, overal waar organisaties en maatschappelijke groeperingen zijn. Het dient ook plaats te vinden in persoonlijke relaties en in gezinnen. Het is daar zelfs essentieel, want daar kan het aangeleerd en geoefend worden. Het is een vorm van respect voor de ander. Democratisch opgevoede jongeren en andere personen kunnen een belangrijke bijdrage leveren aan democratie in de wijdere maatschappij.
    Fijne democratisch dag!

    democratie in de wereld (Economist)

    Internationaal recht en de V.N.

    Internationaal Gerechtshof , Vredespaleis Den Haag

    De Verenigde Naties zijn misschien wel het belangrijkste toonbeeld van de ontwikkeling van internationaal recht. De invloed daarvan op de recente geschiedenis en op het huidige wereldbestel is groot.
    De V.N. hebben zelf, zoals opgedragen in haar Charter, het internationale recht verder ontwikkeld. Meer dan 500 internationale verdragen zijn op die manier tot stand gekomen. Bekende voorbeelden daarvan zijn de oprichting van V.N. Fondsen en Programma’s. Die hebben op hun beurt ook weer internationaal recht ontwikkeld; een voorbeeld daarvan is het United Nations Environment Program dat aan de oorsprong van talloze milieuverdragen staat. De Gespecialiseerde Organisaties van de Verenigde Naties hebben ook internationale verdragen opgesteld.
    Een belangrijk element in de structuur van de Verenigde Naties en het internationale recht is het Internationale Gerechtshof. Dat zetelt in Den Haag, internationale stad van recht en vrede.


    Onder de rubriek ‘aparte artikelen’ van deze website vind je een kort essay over dit onderwerp.

    Vrouwe Justitia….recht zal zijn

    Internationale Dag ter Nagedachtenis aan de Slavenhandel en haar Afschaffing (UNESCO, 23 augustus)

    UNESCO, droefgeestig symboolbeeld van slavernij

    Deze Dag is door UNESCO aangewezen ter nagedachtenis aan de Atlantische Slavenhandel.
    De datum van de Dag, 23 augustus, verwijst naar de nacht van 22 op 23 augustus 1791 toen in het huidige Haïti een slavenopstand begon die uiteindelijk een cruciale rol zou spelen in de afschaffing van de trans-Atlantische slavenhandel.


    N.B. UNESCO sponsort ook het Slavernij-route project, gelanceerd in 1994 in Benin.

    Trans-Atlantische Slavenhandel


    Deze handel is uniek geweest in de hele slavernijgeschiedenis vanwege zijn duur, ongeveer vier eeuwen, de specifieke slachtoffers, zwarte Afrikaanse mannen, vrouwen en kinderen; en vanwege de intellectuele rechtvaardiging, d.w.z. de ontwikkeling van een anti zwarte ideologie en de wettelijke organisatie daarvan.
    De trans-Atlantische slavenhandel vormde de grootste deportatie van mensen in de geschiedenis en was een beslissende factor in de wereldeconomie van de 18de eeuw. Ze werd ook gedefinieerd als driehoek handel, die de economieën van drie continenten aan elkaar smeedde. Goederen uit Europa (vooral wapens en buskruit, maar ook textiel en andere producten), werden naar Afrika gebracht, waar die geruild werden voor slaven. Deze werden dan overgebracht naar Amerika en het Caraïbische gebied. Vandaar werd dan door dezelfde schepen vooral suiker, katoen, koffie, tabak en rijst naar Europa gebracht.

    trans-Atlantisch slavenvervoer

    Naar schatting zijn tussen de 25 en 30 miljoen mannen, vrouwen en kinderen gedeporteerd en als slaven verkocht in de diverse slavenhandel systemen. In de trans-Atlantische handel alleen al is de schatting 17 miljoen. Overledenen gedurende transport en als gevolg van twisten en kloppartijen niet meegerekend. Op Hollandse schepen kon de sterfte tot een derde van het aantal slaven oplopen.
    De drie-continenten trip duurde ongeveer 18 maanden. Spanje, Portugal, Nederland, Engeland en Frankrijk waren de belangrijkste Driehoeks handelsnaties

    Weerstand en afschaffingen

    De eerste voorvechters voor de afschaffing van de slavernij waren de gevangenen en slaven zelf. Rebellie en zelfmoord werden vaak gebruikt als de belangrijkste vormen van weerstand.
    Vanaf de jaren 1730 werd er al weerzin tegen slavernij in het Caraïbische gebied gesignaleerd, wat culmineerde in de bovengenoemde opstand in Haïti in 1791. Daar begon de aftakeling van het slavernij systeem, welke het begin aangaf van een drievoudige vernietiging van slavernij, de slavenhandel en het koloniale systeem.
    Al op het einde van de 17de eeuw waren er individuen en organisaties die pleitten voor de afschaffing van de slavernij, vooral in Engelssprekende gebieden. Twee belangrijke besluiten voor de afschaffing waren de ‘Abolition Bill’ in het V.K. in 1833 en een Frans decreet in 1848. In de V.S. moest de afschaffing wachten tot het einde van de Burgeroorlog (1865). Er kwamen daar vier miljoen slaven vrij.

    Keti Koti, Rotterdam voor 60.000 getransporteerde slaven


    Slavernij en Nederland


    Het aandeel van de Republiek in de Atlantische slavenhandel was gemiddeld zo’n vijf procent, ongeveer 500.000 mensen. De slavenhandel door de West-Indische Compagnie (WIC) heeft vooral in de beginjaren bijgedragen aan de status van de Nederlanden als economische wereldmacht.
    De slavenhandel werd echter aanvankelijk immoreel gevonden in de Nederlanden. Het ging in tegen christelijke normen en waarden en aanvankelijk hield men zich er daarom buiten.
    De Nederlandse slavenhandel nam later grote vormen aan, waarbij men in het Bijbelboek Genesis 9 – waarin de nakomelingen van Cham tot slavernij vervloekt worden – de rechtvaardiging vond: niet-christenen mochten als slaaf worden verkocht.
    In de achttiende eeuw groeide de slavenhandel enorm. Er waren jaren dat er meer dan honderdduizend slaven werden vervoerd. Frankrijk en Engeland namen echter de positie over van de Republiek, zoals dat ook ging met de overige handel. De slavenhandel bleek ook niet erg winstgevend voor de Nederlanders, in tegenstelling tot de Engelsen. Dit kwam mede door de hoge sterfte onder de slaven op de overtocht. Het kwam voor dat 30% van de slaven stierf aan boord van de schepen.

    Einde van de slavenhandel en afschaffing


    Door de economische recessie van 1773 was er een neergang van de gehele koopvaardij en daaronder ook de slavenhandel. Op economisch gebied werd de slavenhandel minder interessant door opkomst van de Europese suikerbietencultuur. De ontwikkeling van landbouwmachines zorgde voor een extra reden om de slavernij af te schaffen.
    In een overeenkomst met het V.K. werd in 1814 de Nederlandse Trans-Atlantische slavenhandel afgeschaft.

    Nationaal monument Nederlands slavernijverleden, Amsterdam


    Nederland schafte de andere slavernij in etappes af, eerst in de onder direct bestuur staande delen van Nederlands-Indië met ingang van 1 januari 1860 vervolgens in Suriname en de Nederlandse Antillen per 1 juli 1863. Op die dag kregen zo’n 35.000 slaven in Suriname en 12.000 slaven op de Nederlandse eilanden in het Caribisch gebied hun vrijheid.
    In sommige onder indirect bestuur staande delen van Nederlands-Indië en in de Nederlandse Goudkust bleef de slavernij nog een tijd voortbestaan.

    Moderne vormen van slavernij

    Slavernij komt ook nu nog voor. Sommige auteurs menen dat er in de hedendaagse wereld zo’n 200 miljoen slaven zijn. Zij duiden daarmee op al degenen, vooral vrouwen en kinderen in ontwikkelingslanden, die door contracten en horigheid tot bepaald werk voor bepaalde werkgevers zijn gedwongen (bijvoorbeeld sekstoerisme). Andere schattingen van slavernij, waarin alleen de werkelijk gedwongen vormen van werk zijn geteld, komen op ongeveer 28 miljoen.
    De ‘oude’ slavernij was gebaseerd op bezit dat wettelijk werd erkend en op het onderscheid naar etnische en raciale kenmerken. Slaven waren duur en de relaties tussen slaven en slavenbezitters waren vaak voor lange tijd, soms van generatie op generatie.
    De ‘nieuwe’ slavernij daarentegen is niet gebaseerd op officieel bezit, maar op andere wettige documenten, zoals contracten en schulden. Deze hedendaagse slaven zijn goedkoop, er is snel van hen af te komen, en het zijn eerder armen, kwetsbaren en ontheemden dan mensen met een bepaalde huidskleur of uit een bepaalde etnische groepering.


    De hedendaagse slavernij omvat:
    • ‘Pure’ slavernij van een mens die aan een meester is verkocht en geen rechten heeft.
    • Schuldslavernij, gedwongen tewerkstelling bij een bepaalde meester vanwege eerdere schuld of contractuele verplichting.
    • Dwangarbeid met het oog op productie, in onder meer gevangenissen, werkkampen en krijgsgevangenschap.
    • Gedwongen werk en uitbuiting in de prostitutie, vooral jonge kinderen en slachtoffers van mensenhandel. UNICEF schat dat er ieder jaar tussen de een en twee miljoen kinderen onder de 18 jaar via prostitutie geëxploiteerd worden. In Azië alleen al bijna 1 miljoen. Hun aantallen zijn het hoogst in India (400-500.000) en in Thailand (200.000)
    • Werk onder dwang en in onmenselijke omstandigheden tegen geen of ongeregelde betaling, zoals minderjarige meisjes die in fabrieken worden ‘opgesloten’ en wier loon wordt achtergehouden
    • Gedwongen werk en opsluiting voor huishoudelijke werksters

    De top-10 van landen met de hoogste percentages slaven bestaat verder uit Haïti, Pakistan, India, Nepal, Moldavië, Benin, Ivoorkust, Gambia en Gabon.

    In Nederland leven naar schatting 30.000 mensen in moderne slavernij. Dat is meer dan werd gedacht, stelt mensenrechtenorganisatie Walk Free Foundation in de jaarlijkse Global Slavery Index.

    30.000 moderne slaven in Nederland

    International Day of the World’s Indigenous People

    De laatste tijd is er regelmatig sprake van de behandeling van inheemse volken. Het gaat onder meer over de vernieling van culturele erfgoederen van de originele inboorlingen (aboriginals) in Australië door mijnbouwmaatschappijen, de achterstelling van de Maori’s in Nieuw Zeeland, de gedwongen assimilatie van Indiaanse kinderen in Canada (en van aboriginal kinderen in Australië). Het bekende Engelse dagblad de ‘Guardian’, publiceerde op 27 juli een artikel over de protesten die in heel Noord- en Latijns Amerika zijn uitgebroken over de erfenissen van geweld, uitbuiting en culturele vernietiging die inheemse culturen in de loop van de geschiedenis ondergaan hebben. Standbeelden van Europese vorsten en veroveraars sneuvelen en inheemse bewoners ageren voor een regio-wijde afrekening met de moordpartijen en culturele vernielingen van een bittere koloniale erfenis.
    Het is een tragisch deel van de politieke, economische en maatschappelijke overheersing, de uitroeiing en uitbuiting door dominante, vooral Europese machtshebbers. Samen met slavernij en kolonisatie is de onderdrukking van de inheemse volken een schandvlek op onze geschiedenis. Dergelijke tragische situaties hebben bestaan sinds het begin van de geschiedenis van de mensheid en veel volkeren zijn in de loop van de tijd onderworpen, verdreven of uitgeroeid door hun overwinnaars. En deze problemen, en zeker hun gevolgen, zijn er nog steeds.

    Er zijn meer dan 476 miljoen inheemse personen die in 90 landen over de wereld wonen en die iets meer dan 6 percent van de wereldbevolking vormen. Ze vertegenwoordigen wel ongeveer 15 percent van de allerarmsten op de wereld.
    Twee derde van de inheemse bevolkingen in de wereld woont in Azië, wat het tehuis is voor meer dan 2000 beschavingen en talen. Ze sluiten dikwijls groepen in die als stammen worden aangemerkt (Er is geen eensluidende definitie over wat inheems inhoudt).
    De eilanden in de Stille Zuidzee, inclusief Nieuw Zeeland (Maori’s, 15 % van bevolking), Australië (aboriginals, 2% van bevolking), Hawai (Manoli, 15%) zijn het tehuis voor een gediversifieerde groep van inheemse bevolkingen, die 19 percent van de geschatte 5000 tot 7000 talen op de wereld spreken.

    Meer dan 86 percent van de inheemse bevolkingen werkt globaal in de informele economie, vergeleken met 66 percent van hun niet-autochtone tegenhangers.
    Wereldwijd, hebben 47 percent van alle inheemse volken die werk hebben, geen onderwijs gehad, vergeleken met 17 percent van hun autochtone tegenhangers. Deze kloof is nog groter bij vrouwen.
    Ondanks een diepgaand gebrek aan informatie over de gezondheidstoestand van inheemse volken, zijn er sterke aanduidingen dat zij disproportioneel worden geraakt door zwangerschapssterfte, gebrek aan toegang tot vrijwillige geboorteplanning en moderne methoden van contraceptie.
    Kindersterfte komt ook veel voor onder inheemse volken.
    Beschikbare gegevens suggereren dat inheemse volken een buiten verhouding groot aantal zelfmoorden onder de jeugd hebben. Hoewel de redenen voor zelfmoord onder jeugd complex en moeilijk te definiëren zijn, heeft inmenging en vernietiging van culturele structuren stress veroorzaakt onder opeenvolgende generaties, wat gewoonlijk een belangrijke bijdrage levert aan zelfmoord gedrag.

    96 percent van de ongeveer 5000 tot 7000 talen wordt gesproken door slechts 3 percent van de wereldbevolking. Het overgrote deel van deze talen, grotendeels inheems, zal in 2100 uitgestorven zijn. Naar schatting verdwijnt er iedere twee weken een inheemse taal. De dreiging voor deze uitroeiing wordt algemeen gezien als het directe gevolg van kolonisering en koloniale praktijken die resulteerden in de decimering van inheemse volken, hun culturen en hun talen. Inheemse talen zijn niet alleen manieren van communicatie maar ook uitgebreide en complexe kennissystemen. Ze zijn ook centraal voor de identiteit van inheemse volken, het bewaren van hun culturen, wereldbeschouwingen en visies en een expressie van zelfbeschikking.
    Inheemse volken zijn de bezitters van een grote diversiteit van unieke culturen, tradities, talen en kennissystemen. Ze hebben een speciale relatie met het land waarop ze leven en hebben gevarieerde begrippen van ontwikkeling.
    Inheemse volkeren zien zichzelf vaak betrokken in conflictsituaties, die meestal verband houden met hun land, gebieden en hulpbronnen, of hun burgerlijke, politieke, culturele sociale en economische rechten. Bij het gebruik van geweld, behoren inheemse volken vaak tot de meest kwetsbare vanwege hun situatie van armoede, politieke marginalisatie en systematische discriminatie, waar velen nog onder lijden.


    Hoewel talrijke inheemse volkeren op de wereld zichzelf besturen en sommige succesvol zijn geweest in verzelfstandiging op gevarieerde manieren, komen veel inheemse volken nog onder het uiteindelijke gezag van centrale regeringen, die controle uitoefenen over hun gronden, gebieden en hulpbronnen. In bijna iedere regio van de wereld, worden inheemse volken verjaagd en ernstig verstoord door geweld. In sommige landen zijn inheemse personen slachtoffer van massamoorden die bij conflicten uitgevoerd worden door het leger of paramilitaire groepen.
    De rechten van inheemse volken zijn over de afgelopen drie decennia een belangrijk onderdeel geworden van internationaal recht en politiek als gevolg van een beweging gestuwd door inheemse personen, maatschappelijke organisaties, internationale mechanismes en publieke instanties. Om internationale samenwerking te versterken voor de oplossing van problemen die inheemse bewoners hebben op gebieden zoals mensenrechten, milieu, ontwikkeling, onderwijs en gezondheid, heeft de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties eerder twee Internationale Decennia voor Inheemse Volken uitgeroepen en een jaarlijkse Internationale Dag op 9 augustus.

    misschien harmonisch, wel arm en levenswijze bedreigd

    De V.N. richtte het Permanent Forum on Indigenous Issues op (marks the date of the inaugural session of the Working Group on Indigenous Populations at the United Nations in 1982). Een van de belangrijkste resultaten was de aanname door de Algemene Vergadering van de V.N. in 2007 van de Verklaring van de V.N. over de Rechten van Inheemse Volken.
    DeCOVID-19 pandemie heeft veel bestaande ongelijkheden blootgelegd en verscherpt die onevenredig bevolkingen treft over de hele wereld die al lijden onder armoede, ziektes, discriminatie, institutionele instabiliteit of financiële onzekerheid. Naar de mening van de V.N. is het, op zijn minst, nodig het sociale contract met de inheemse volken te herzien. Dit is dan ook de titel van het virtuele evenement‘ Laat Niemand Achter: Inheemse Volkeren en de Roep om een Nieuw Sociaal Contract’, dat het V.N. Permanente Forum op 9 augustus gaat houden en waarvoor inheemse personen, vertegenwoordigers van V.N. lidstaten, VN organisaties, maatschappelijke bewegingen en het algemene publiek allemaal uitgenodigd worden.
    Het recht van inheemse volken om deel te nemen aan het nemen van beslissingen is van essentieel belang om verzoening tot stand te brengen tussen inheemse bevolkingen en de staten waarin ze wonen. Daarom moet een sociaal contract de wettigheid van de uitsluiting en de marginalisering van inheemse volken bestrijden, door hun betekenisvolle en effectieve deelname en het verkrijgen van hun vrijwillige, voorafgaande en geïnformeerde toestemming. Een dergelijk contract zou de individuele en collectieve rechten van inheemse volken moeten omvatten zoals neergelegd in V.N. Declaratie over de Rechten van Inheemse Volken.

    goed werk door de Verenigde Naties

    Enige Durf bij Alles wat Men Onderneemt (Gracián, 1647)

    Branson en Musk, durvers naar de ruimte

    Enige durf bij alles wat u onderneemt is verstandig en zinvol. Men moet zijn oordeel over anderen matigen en niet zo’n hoge dunk van hen krijgen dat men hen vreest. Uw verbeeldingskracht mag u nooit de baas worden. Sommige mensen lijken heel wat tot men in persoonlijk contact met hen komt. Dan leidt die omgang meer tot ontgoocheling dan waardering. Niemand kan buiten de nauwe perken van het menselijke treden; voor eenieder geldt een limiet, bij de een heeft deze betrekking op zijn verstand, bij de ander op zijn karakter. De waardigheid van het ambt dat iemand bekleedt, gaat maar zelden samen met persoonlijke waardigheid. Meestal wreekt het lot zich op de hoogheid van een ambt door de inferioriteit van de verdiensten van wie het uitoefent. Onze fantasie overdrijft alles en schildert de dingen mooier af dan ze zijn. Zij toont ons niet alleen hoe iets is, maar ook hoe het zou kunnen zijn. Ons door ervaring ontgoocheld verstand dient haar terecht te wijzen. Zoals wijsheid niet gepaard mag gaan met vreesachtigheid, zo mag dwaasheid geen risico’s nemen. Als zelfvertrouwen al kracht schenkt aan eenvoudigen van geest, hoeveel te meer aan mannen van verdienste en ontwikkeling.

    er is ook veel geestelijke durf

    InternationaleVriendschapsdag

    30 juli

    Gewoonlijk denken we bij vriendschap aan persoonlijke vriendschappen, van één of enkele personen met één of enkele andere mensen. Persoonlijke vriendschappen zijn essentieel als uiting van onze persoonlijke liefde en relaties met anderen. Ze zijn fundamenteel voor een gezond geestelijk en ook fysiek leven.


    Vriendschap is een vorm van liefde. Zo goed als iedereen is geïnteresseerd in de liefde, meer dan in wat dan ook. Volgens de Franse filosoof Comte-Sponville (Een Kleine Verhandeling over de Grote Deugden) zijn er drie soorten liefde: eros, philia en agapè.
    Allereerst eros, de specifieke begeerte voor een bepaald object, voor zover we speciaal dát object missen. De onvolledigheid is zijn lot, want hij wordt gedefinieerd door gemis. Liefde, ‘kalverliefde’, die vleselijke begeerte, is niet meer en niet minder dan dat: verliefd zijn betekent de ander liefhebben om er zelf beter van te worden. Zulke liefde is niet het tegenovergestelde van egoïsme, het is er de gepassioneerde, relationele vorm van.
    Niettemin, liefde is goed, en de hartstochtelijke liefde, die de eenvoudigste is, kan ons misschien leren om meer en beter lief te hebben.

    De tweede vorm van liefde dan is vriendschap (philia) waarbij er geen sprake is van gemis, van angst, van jaloezie, van lijden.
    De grote Griekse wijsgeer Aristoteles, schreef in zijn beroemde deugdenleer ‘Ethica Nicomachea’ dat vriendschap voor het leven allernoodzakelijkst is. Dat vriendschap een voorwaarde is voor geluk, een plaats om te schuilen tegen ongeluk, dat ze tegelijkertijd nuttig, aangenaam en goed is.
    Philia is liefde wanneer ze opbloeit tussen mensen, liefde in welke vorm dan ook mits ze zich niet laat herleiden tot gemis of hartstocht (tot eros). Philia is liefde-als-vreugde, voor zover ze wordt of kan worden beantwoord. De vriendschappelijke liefde is een edelmoedige liefde: ze houdt in dat we de ander liefhebben om der wille van die ander.

    vriendschap in Jordanië


    Agapè, de derde vorm van liefde is, volgens Comte-Sponville, goddelijke liefde, als God bestaat, en misschien nog wel meer als God niet bestaat.
    Niet langer gemis, hartstocht of hebzucht (eros), niet vrolijk expansief vermogen, de gemeenschappelijke bevestiging van een over en weer aangewakkerd bestaan, de liefde voor onszelf verdubbeld door de liefde van de ander (philia), maar terugtreden, zachtmoedigheid, de tact om minder te bestaan, onszelf minder op de voorgrond te plaatsen, minder ruimte in te nemen, de zelf opgelegde inperking van onze macht, de onbaatzuchtige liefde, de belangeloze liefde. Het is op een andere wijze bezitten, op een andere wijze vreugde beleven, geven aan de vreemdeling (niet aan een vriend, waardoor je eigenlijk niets afstaat), de onbekende, de vijand.

                     Door vriendschap de menselijke warmte delen

    Naast persoonlijke vriendschappen, heb je ook collectieve vriendschappen en daar is de Internationale Dag vooral op gericht.
    (https://www.un.org/en/observances/friendship-day)


    Onze wereld kent veel uitdagingen, crises en tegenstellingen – zoals armoede, geweld en misbruik van mensenrechten, die vrede, veiligheid, ontwikkeling en sociale harmonie in de wereld ondermijnen.
    Om deze crises en uitdagingen het hoofd te bieden, moeten hun fundamentele oorzaken aangepakt worden door een gemeenschappelijke menselijke solidariteit te promoten en te verdedigen. Deze solidariteit kan verschillende vormen aannemen; de meest eenvoudige is vriendschap. Door vriendschap – d.w.z. door banden van camaraderie en vertrouwen – kunnen we bijdragen aan fundamentele veranderingen die nodig zijn om duurzame stabiliteit te bereiken, een veiligheidsnet te weven dat ons allemaal zal beschermen, en passie op te roepen voor een betere wereld waar we allemaal verenigd zijn om het gemeenschappelijke grotere goed te realiseren. Sportevenementen zijn een fantastisch middel om verdraagzaamheid en vriendschap te scheppen tussen diverse groepen. De huidige Olympische Spelen zijn een prachtvoorbeeld!


    Achtergrond
    De Internationale Vriendschapsdag is in 2011 uitgeroepen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties met het idee dat dat vriendschap tussen volken, landen, culturen en personen kan inspireren tot inspanningen voor vrede tussen gemeenschappen.
    De betreffende V.N. Resolutie plaatst de nadruk op het engageren van jonge mensen, als toekomstige leiders, in gemeenschapsactiviteiten, die verschillende culturen omvatten en die internationaal begrip en respect voor diversiteit promoten.


    Wereldbevolkingsdag 2021

    Ontwikkelingen in de wereldbevolking


    Het duurde honderd duizenden jaren voor de wereldbevolking om 1 miljard te halen – toen in zo’n tweehonderd volgende jaren verzevenvoudigde de wereldbevolking. Die bedraagt momenteel 7.7 miljard en wordt verwacht toe te nemen tot ongeveer 8.5 miljard in 2030, 9.7 miljard in 2050 en 10.9 miljard in 2100.
    Hoewel de groei van de wereldbevolking sinds het eind van de jaren tachtig van de vorige eeuw afneemt, komen er tegenwoordig per saldo toch nog altijd ongeveer 83 miljoen mensen (1,1%) per jaar bij, ongeveer de omvang van de bevolking van Duitsland.
    Het recente verleden heeft enorme veranderingen in vruchtbaarheidscijfers en levensverwachtingen gezien. In het begin van de jaren zeventig in de vorige eeuw hadden vrouwen gemiddeld ieder 4.5 kind; in 2015 was het wereldvruchtbaarheidscijfer gemiddeld minder dan 2.5 kind per vrouw. Ondertussen iss de levensverwachting toegenomen van 64.6 jaar in het begin van de jaren negentig tot 72.6 in 2019.
    Tegelijkertijd kent de wereld een hoog niveau van urbanisatie en toenemende migratie. In 2007 woonde voor het eerst meer mensen in stedelijke gebieden dan op het platteland; in 2050 is de verwachting dat 66 percent van de wereldbevolking in steden woont.
    De coronapandemie heeft gezondheidsvoorzieningen beschadigd vooral op het gebied van reproductie en seksuele gezondheid. Die heeft ook genderongelijkheden blootgelegd en verscherpt: gender-gebaseerd geweld nam toe onder de ‘lockdown’, evenals het aantal kinderhuwelijken en genitale verminking omdat programma’s die die kwalijke praktijken moesten afschaffen, verstoord werden. Het gevaar van deze veranderingen is dat mensenrechten in het algemeen en die van de vrouwen in het bijzonder worden gekortwiekt. Ondanks dat veel landen gelijkheid van vrouwen als een grondrecht erkennen, hebben vrouwen wereldwijd gemiddeld slechts 75 % van de wettelijke rechten van de man.
    Kwantitatieve onderzoekingen suggereren dat tussen vier en negen en twintig procent van de vrouwen die aan geboorteplanning doen, dit zonder medeweten van hun man of partner doen. Een geschatte 58 % van vrouwelijke moordslachtoffers worden jaarlijks gedood door een intieme partner of lid van hun eigen familie, 137 vrouwen per dag
    Uitgebreide gegevens over de status van de wereldbevolking, ook per land, vind je op het World Population Dashboard, inclusief gegevens over vruchtbaarheidsindex, gender gelijkheid in het onderwijs, seksuele en reproductieve gezondheid, en nog veel meer .(https://www.unfpa.org/data/world-population-dashboard). De gegevens worden jaarlijks geactualiseerd.

    Het VN Bevolkingsfonds (UNFPA) is de invloedrijke en actieve arm van de Verenigde Naties voor bevolkingsvraagstukken. Nederland levert belangrijke financiële en andere bijdragen aan deze organisatie
    UNFPA stelt dat goede seksuele en reproductieve gezondheid een staat van complete fysieke, mentale en sociaal welzijn betekent in alle zaken die met reproductie te maken hebben. Het houdt in dat mensen in staat zijn een bevredigend en veilig seksueel leven te hebben, de gelegenheid hebben om zich voort te planten en de om vrijheid te beslissen of, wanneer en hoe vaak ze dat doen.
    Om seksuele en reproductieve gezondheid in stand te houden, hebben mensen toegang nodig tot correcte informatie evenals veilige, effectieve en de betaalbare contraceptiemethode van hun keuze. Ze moeten voorgelicht worden en in staat gesteld zichzelf te beschermen tegen seksueel overdraagbare aandoeningen. En wanneer ze beslissen kinderen te hebben, moeten vrouwen toegang hebben tot de zorg die hun kan helpen een gezonde zwangerschap te hebben, een veilige bevalling en een gezonde baby

    een drukke winkelstraat in Azië

    Nederland

    Nederland doet het goed wat seksuele en reproductieve gezondheid betreft. De percentages aan abortussen, teenager zwangerschappen en seksueel overdraagbare aandoeningen horen tot de laagste in de wereld. Openheid voor seksuele aangelegenheden en toegang tot seksuele gezondheidszorg voor eenieder zijn belangrijke factoren achter deze successen.
    Om keuzevrijheid voor vrouwen en jongeren te verschaffen, investeert de regering in informatie, gezondheidsproducten, goede gezondheidszorg en de rechten van alle personen
    In 2018-2019 verschafte de regering alomvattende seksuele opvoeding voor 1,077,261 jongeren. Het doel van het programma seksuele vorming is dat kinderen en jongeren van 0 tot 25 jaar compleet ondersteund worden in hun seksuele vorming. Zodat ze (later) prettige, gewenste, veilige en gelijkwaardige (seksuele) relaties aan kunnen gaan. Sinds 2012 hebben 2.750.000 meer vrouwen en meisjes toegang gekregen tot moderne anticonceptie.
    618,937 personen van kwetsbare groepen waren bereikt door HIV/AIDS gezondheidsdiensten
    In vergelijking met andere landen is het anticonceptiegebruik in Nederland relatief hoog en de abortuszorg is in Nederland van hoge kwaliteit. Maar er zijn nog steeds vrouwen die onbedoeld en ongewenst zwanger raken en vrouwen die geen goede toegang hebben tot abortuszorg. Jaarlijks kiezen ongeveer 27.000 in Nederland wonende vrouwen ervoor een zwangerschap af te breken. Een derde van hen gebruikte geen anticonceptie. Twee derde wel, maar daar ging dus iets mis. Het bevolkingsonderzoek ‘Seksuele Gezondheid in Nederland 2017’ laat zien dat 8% van de seksueel actieve vrouwen geen anticonceptie gebruikt terwijl ze wel vruchtbaar zijn en geen kind willen. Deze groep loopt dus een risico op onbedoelde zwangerschap.
    Seksuele grensoverschrijding is een groot maatschappelijk probleem. Als zoenen en aanraken tegen de wil worden meegerekend, heeft 53% van de vrouwen en 19% van de mannen dat wel eens meegemaakt. Deze cijfers verschillen niet veel met cijfers uit internationaal onderzoek, en laten al jaren zien dat ongewenst seksueel gedrag een omvangrijk probleem is, waarbij de impact op slachtoffers enorm kan zijn.
    Als conclusie kunne we zeggen dat Nederland een soort gidsland is dat een goed voorbeeld en steun kan betekenen voor grote noden in de rest van de wereld.

    een drukke aardbol!