Dwazen kunnen verdragen (Gracián, 1647)

Hoogontwikkelde mensen stellen altijd hoge eisen: met de kennis groeit het ongeduld. Wie van veel op de hoogte is, neemt niet met weinig genoegen. Volgens Epictetes is kunnen dulden de belangrijkste levensregel en kan men de helft van alle wijsheid daartoe herleiden. In het geval dat wij alle vormen van dwaasheid moeten verdragen, dienen wij over veel geduld te beschikken.
Soms hebben we het meest te verduren van degenen van wie we het meest afhankelijk zijn, wat een goede oefening in zelfoverwinning betekent. Berusting leidt tot de onschatbare zielsrust die het geluk van deze wereld vormt. Wie echter van nature weinig verdraagzaam is, kan zich beter in zichzelf terugtrekken, als hij wel in staat is zichzelf te verdragen.